PERS

Recensies nav Nine Lives . (Klik op de titel om de volledige tekst te lezen. Als je er maar eentje uitpikt, dan graag die van Rootstime.)

Rootsville (juli 2016)

“… een album dat hoge ogen zou kunnen scheren in de Americana charts van over het water …”

“… het betere Americana werk waarbij deze pareltjes best wel van andere bejubelde grootheden in dit genre zouden kunnen zijn …”

“… pure klasse en een beetje chauvinistisch mogen we toch wel verkondigen…dit is Belgisch! …”

Muziekwereld.com

Een geluid dat ook na diverse luisterbeurten heel aangenaam en ‘zomers’ mijn oren bleef strelen. De Haes heeft als gave haar liedjes te verweven in knappe songteksten en –structuren. Zij kan soms heel breekbare popliedjes brengen, maar schuwt anderzijds ook niet het wat steviger americana-werk…”

Luminousdash.com (augustus 2016)

…”Niet dat je ook maar één seconde aan de Kalmthoutse Heide denkt, als je haar plaat hoort. Leen voert je immers vanaf de eerste noot mee naar desolate Amerikaanse oorden, waardoor je meteen denkt aan straffe madammen als Nanci Griffith of popdiva’s als Julia Fordham”…

…”Het knappe aan deze nieuwe plaat is de eenvoud ervan. Geen moeilijkdoenerij, wel een cd die vol verborgen zit met mooie geluidjes (de trompetjes in Déjà Vu bijvoorbeeld). Soms zeer introvert, waarbij de Vlaamse heel wat van zichzelf blootlegt (het aangrijpende Bad Moves). Maar ook de hitgevoeligheid wordt niet vergeten, zo mag Darlin’ Tell Me Now van ons best op de radio.

Nine Lives is een eerlijke plaat, en absoluut te ontdekken voor fans van singersongwriter en Americana.”…

Roots Music Report (USA) (26/8/2016)

“Her real name is Leen De Haes, but she goes by Katy Too, and this Belgian singer-songwriter has mastered a very finely tuned mix of American country-pop within a European art song sensibility. She sings with a clear but never over-bearing voice, and with a wry emotion meshing perfectly in these nine short, punchy tunes. In “I’m No Angel,” Too lets us know she’s “gonna’ go to Hell, gonna’ pay off all my sins,” but no one listening to these crisp, expertly arranged pop songs really believes she deserves such punishment. “Whiner’s Blues” isn’t a blues at all, but a country rock track, and “Bricks and Sirens” visits the kind of alienated terrain inhabited by the spirit of Lucinda Williams on a down day. Too never dwells in her downer for too long, as “Darlin’ Tell Me Now,” an up-tempo rock song, brings things back to life. This Belgian with an occasional Southern drawl takes these nine short songs and makes every one of them bright and compelling.”

Rootstime (sep 2016 – Dani Heyvaert)

“Kijk, we gaan hier niet flauw doen: ik draai ongeveer drie decennia mee in het gild der muziekscribenten en ik krijg dus best wel wat dingen ter recensie toegeschoven. Veelal komen die van over de Grote of de Kleine Plas, of een enkele keer ook van bij de Noorderburen. Zeer uitzonderlijk zijn de dingen, die in het grensgebied tussen pop en Americana vertoeven. Op zich is dus de release van een CD als deze al “een gebeurtenis”. Dat mag wel eens benadrukt worden, maar het zegt natuurlijk niks over de kwaliteit van wat je te horen krijgt. Wel, laat ik meteen de grote uitspraken bovenhalen: dit is een TOPPLAAT!

Tot die conclusie kwam ik na ruim drie weken elke dag minstens één keer luisteren naar de negen songs op deze plaat en ik kan zo stilaan zeggen dat ik ze compleet van voor naar achter en weer terug kan meeneuriën. Daarmee bedoel ik twee dingen: ten eerste schoppen bijzonder weinig CD’s het tot zo’n aantal draaibeurten. Ten tweede: ik heb geluisterd voor ik schrijf. Je zou dan kunnen concluderen dat ik wel heel traag van begrip moet zijn, en wellicht is dat ook een beetje zo, maar wat deze plaat zo bijzonder maakt is de vaststelling dat ik eigenlijk keer op keer nog nieuwe dingen ontdek en dat katapulteert de plaat meteen naar de hoogste regionen van mijn playlist van de zomer. Ik denk dat de korte versie van deze lofzang te omschrijven is als “alle stukjes aan deze plaat vallen op hun plaats”.

De iets langere versie ziet er zo uit: als je een CD van hier in handen krijgt, waarvan het hoesje en de perstekst je aandacht vestigen op de productie van Wigbert van Lierde en de aanwezigheid van Wouter Berlaen, dan ga je luisteren. En herluisteren. En nog eens luisteren…en wat je dan allemaal te horen krijgt, is niet min: Leen De Haes, de dame achter de bij Johnny Cash geleende schuilnaam, heeft een stem met een uitzonderlijke zeggingskracht. Ze is niet gruizig als die van Lucinda Williams, noch hees als die van Gillian Welch. Nee, ze is eerder kristalhelder als die van de Allergrootste, genaamd Emmylou Harris.

De songs zijn allemaal van haar hand en, als de speelduur van de CD eerder kort uitvalt (33 minuten), dan is dat omdat de ploeg van Katy Too erin geslaagd is de gevaarlijke der valkuilen te ontlopen: al te vaak krijgen we cd’s te horen, waar men krampachtig drie kwartier of vijftig minuten muziek heeft willen op schrijven, zonder zich te realiseren dat met de hoeveelheid ook het kaf binnensluipt. Niet hier dus: negen songs, niet meer en niet minder. Die songs zijn bijzonder gevarieerd en ze vormen, dat denk ik tenminste, een beeld van het brede smakenpalet dat de luisteraarster Katy Too heeft. Net zo goed als er pure folk tussen de songs zit, durft ze ook de up tempo countryrock van vandaag aan, is ze niet te beroerd om een bijna-romantische ballad in te zingen of een bitterzoete popmelodie. Zo kom je als vanzelf uit in het segment waar maar heel weinig Dames zich ophouden. Carole King is er zo eentje, Dolly Parton ook en, in de jongere klasse, Shelby Lynne.

Ik weet niet of u nog kunt volgen, maar als u de optelsom maakt van de namen die hier geciteerd worden, dan kom je astronomisch hoog uit. En daar neem ik geen woord van terug: de nieuwe CD van Katy Too bevat niet één mindere song en telt minimum vier nummers die, als ze in Nashville geschreven waren, miljoenenverkoop zouden opleveren. Geef “When You’re Gone (Nothing Really Matters)” aan bv. Miranda Lambert en je zou wat zien. Of laat “Déjà Vu” heruitbrengen in een hoesje met de naam en de foto van First Aid Kit eromheen: zelfde scenario. Ik weet niet of onze nationale Radio 1 al een nummer uitgepikt heeft om in zware rotatie te brengen, maar er is alleszins keuze genoeg: hoewel “Darlin’ Tell Me Now” misschien meer op Radio 2-leest geschoeid is, zou dit perfect in de Radio 1-format ingepast kunnen geraken. En als ze “Alma” nog niet draaien, dan moeten ze mij dringend eens komen uitleggen waarom ze dat niet doen.

Kijk: de zang op deze plaat is perfect, de songs zijn een toonbeeld van de combinatie van erg knappe melodieën met teksten die ertoe doen. De arrangementen die Wigbert en Wouter hier uitgewerkt hebben, zijn beter dan wat ze beiden ooit onder eigen naam uitbrachten en tenslotte is er de band: als je een club bijeen kunt brengen met, naast Wigbert en Wouter Berlaen, ook nog bassist Ewen Vernal, drummer Karel De Backer en toetsenist Peter Lesage, dan speel je in de Champions League. Maar je dringt pas door tot de tweede of derde ronde, als je ook goed materiaal brengt en dat is waar deze plaat het verschil maakt. In geen tijden nog een plaat van eigen bodem gehoord met dergelijke straffe songs gehoord. Ik begin te vrezen dat ik het verwijt zal krijgen dat ik overdrijf. Dat doe ik niet: als iets gi-gan-tisch goed is, mag het ook gi-gan-tisch goed genoemd worden. Ik heb gezegd!”

Altcountryforum.nl

Da Music

“Vier jaar later staat ze er terug, helemaal klaar om de poorten naar de grotere podia open te beuken. Daarbij wordt ze dit keer geruggensteund door Wigbert van Lierde als producer. Je voelt snel dat die twee een goeie tandem vormden om de Vlaamse Americana van Katy Too in een mooi, muzikaal jasje te steken.

De plaat trapt af met twee prima popdeuntjes. Opener No Angel (waar dan wel niet Wigbert, maar Wouter Berlaen achter de knoppen zat) en When You’re Gone (Nothing Really Matters) kunnen dienen als instant schoolvoorbeeld voor leerlingen aan de Limburgse pop- en rockhogeschool, die een masterclass songschrijven volgen: ze zijn rijk geschakeerd en ze beschikken vooral over een refrein dat al van bij de eerste luisterbeurt blijft hangen. Puur singlemateriaal.”

Cultuurpodium.nl

“In de voorbije jaren heb ik heel wat platen en cd’s gerecenseerd en daar zat heel veel goed materiaal tussen. Ook uit de lage landen kwam met regelmaat een sterk album. Toch moet ik naar eer en geweten stellen dat ik het nieuwste album van de Vlaamse Katy Too een absolute positieve uitschieter vind. Vanaf de allereerste klanken merk je dat je luistert naar materiaal dat met ambachtelijke liefde is geproduceerd en gespeeld. Zong ooit van het Groenewoud “Liefde voor muziek” op dit album van Katy Too hoor je de liefde voor de muziek.”

New Folk Sounds (januari 2017)

“…Katy Too zingt de ene keer ontspannen en verleidelijk, en de andere keer stevig met een rauw randje. Maar steeds volstrekt geloofwaardig. Flarden rock, americana, country en singer-songwriter passeren mijn oren. Ze zijn gespitst…”

Interview na optreden NL

Folkmagazine.be

“… Prettige melodieën en gevoelige songteksten gaan hier hand in hand en leiden de luisteraar binnen in de Americana … Katy Too speelt zelf gitaar en treedt in de voetsporen van authentieke Amerikaanse iconen als Joni Mitchell, Emmylou Harris, Lucinda Williams, Michelle Shocked, Suzanne Vega, Nanci Griffith… Negen nummers die elk hun eigen leven leiden op dit welgemaakte album…”

The Next Gig NL

“Het album bevat een uitstekende mix van liedjes. Het prachtige trage ‘Bad Moves’ wordt gevolgd door het vlotte ‘Darlin’ Tell Me Know’ met wat popinvloeden. Halverwege het album is het titelnummer zo’n wauw moment. Een prachtige song. Een hulde aan Belgisch songwriting.”